Een droomwens uitgekomen; een prachtige mammoetkies!
Nog steeds is men langs de kust hard bezig met de kustversterking in de duinen.
Tractoren en andere wekmachines rijden nog steeds af en aan bij het pad langs de zandmotor.
Iemand had op de palen bij de ingang werkhandschoenen geplaatst, alsof je zwaaiend welkom wordt geheten het strand op te gaan.
Door de harde wind wapperden ze heen en weer.
Iedereen die mijn blog regelmatig leest, weet dat ik de laatste tijd vaak op de zandmotor te vinden ben. Ik vind het zo’n mooi stukje strand. En de zee is sowieso voor mij de plek om op adem te komen en alle stress eruit te gooien.
Al vanaf mijn 9e zoek ik stenen, mineralen en fossielen. Als ik ergens iets vind, krijg ik ‘goudkoorts’. Nu de zandmotor open is gesteld helemaal, in de wetenschap dat deze is gevormd door zand dat ver uit de zee aldaar opgespoten is en ik al diverse leuke dingen heb gevonden.
Er heeft zelfs een stukje in het AD gestaan waar ik wordt genoemd.
De storm van gisteren en vannacht gaven me hoop dat ik heel misschien weer iets moois zou vinden. Het wuiven van de handschoenen op het pad waren een goed teken.
Een paar uur zocht ik tevergeefs. Ja, wel kleine stukjes bot en andere zaken die ik al eerder had gevonden, maar niet iets wat direct determineerbaar was of echt waar ik naar op zoek was.
Eigenlijk had ik de hoop bijna opgegeven, tot ik bij de rand van het schiereiland (bijna aan het eind ter hoogte van de Watertoren) was aangekomen. Langs het strand lag een groot stuk wervel. Je kan je voorstellen hoe blij ik was!
Het gewicht in mijn tas die ik had meegenomen viel nog mee, dus ik besloot nog een stukje door te lopen.
En toen vind ik mijn droomwens; een prachtige mammoetkies!
Ik heb letterlijk staan schreeuwen op het strand.
Verder hoefde ik niet te lopen. Mijn dag kon niet meer stuk en overmand door emoties ben ik snel naar huis gegaan.
Toen ik thuis de fossielen had omgespoeld heb ik snel een paar foto’s gemaakt en ze daarna in een emmer water gestopt (om te ontzilten; anders gaan ze stuk).
Een tweede verrassing volgde; op het fossielenforum kreeg ik de bevestiging van mijn stille hoop dat ook de wervel van een mammoet zou zijn. Ja, het blijkt een borstwervel te zijn 🙂
Voor mij een goed begin van 2012!
7 reacties
Leidse Glibber
Hoi Geertje,
ook voor jou allereerst de beste wensen voor 2012.
Bij mij eigenlijk hetzelfde als bij jou.
Ik lees nog vaak bij je maar heb gewoon geen tijd meer om bij iedereen te reageren.
Denk dat bij allebei het loggen (op een leuke manier!!!) aardig uit de hand is gelopen.
Joyce
Mocht 2012 financiëel erg beroerd worden dan kun je dus altijd nog botje bij botje leggen.
Nannette
Van harte gefeliciteerd Meis! Rob vertelde al dat je helemaal door het dolle thuis kwam met je vondst en terecht. Liefs van Nannette
Pingback:
Dick
Leuk verhaal.
gisteren was een vriendin van mij ook erg blij met haar vondst van een mammoetkies. En ! Ook op de zandmotor. Hij was wel erg zwaar om mee te nemen zei ze. Op internet heb ik gezocht hoe ze hem kan conserveren. Eerst zes weken in zoet water. Het is bij de zandmotor nu ook heel mooi met al die sneeuw en dat ijs!
Geertje
@Dick
Leuk!!!
Ja. zwaar is hij zeker 🙂
Inderdaad; eerst 6 weken in zoet water om te ontzilten.
De eerste tijd dagelijks het water verversen, daarna kan het zo om de dag.
Zelf heb ik hem, omdat het groot is, zelfs 8 weken gedaan.
Daarna conserveren.
Maar er kunnen wel stukjes afvallen of hij kan wat splijten helaas…
Ingrid
Ontzilten van een kies moet veel langer, het beste is een jaar en regelmatig het water verversen. Als je het niet lang genoeg doet, kan het zout in de kies gaan kristalliseren, waardoor er massavergroting plaatsvindt en de kies vaak pas na lange tijd uit elkaar valt. Hoe langer het ontzilten duurt, hoe beter!! Geduld is hier dus een schone zaak!! Succes.
Ingrid